Grupa powstała w Gdyni pod koniec 2007 roku z inicjatywy Michała „Gorana” Miegonia (wokal, gitara, bas, instrumenty klawiszowe). Obecnie skład uzupełnia sekcja rytmiczna, w której skład wchodzą: znany z  projektu Kolonia Krzysztof Wroński (perkusja i instrumenty perkusyjne) oraz Joanna Kucharska (bas, wokal).

Muzyka grupy to wypadkowa alternatywnego rocka, melodyjnego post-punka i new wave. Zespół często zapuszcza się także w rejony eksperymentów i noise’u. Charakterystyczne przestrzenne brzmienie można usłyszeć na ich debiutanckim demo „Legs with eggs”. Twórczość grupy porównywana jest do takich zespołów jak The Fall, Pixies czy Midnight Oil.

Największym atutem Kiev Office jest otwartość na nowe i nieustanny progres. Zespół zmienia oblicza jak w kalejdoskopie zaskakując słuchaczy miksem melodyjnych refrenów, zgrzytliwych eksperymentów, postpunkowej motoryki i ciekawymi aranżacjami. Nawet jeśli zmiany te mogą się wydawać nieco przypadkowe, należy pamiętać, że chaos to porządek geniuszy. Jednak Goran, charyzmatyczny lider Kiev Office to człowiek z klarowną wizją przyszłości. Dzięki niemu band szybko zasłużył według prasy na opinię jednego z najbardziej obiecujących polskich zespołów gitarowych.

Kiev Office zagrali kilkadziesiąt koncertów, m.in. na festiwalach w Jarocinie i Węgorzewie czy w Szwecji na Festiwalu MusikDirekt. W 2008 roku zdobyli wyróżnienie na festiwalu Grzegorza Ciechowskiego „In Memoriam” w Tczewie. Ich pierwszy singiel „Laurel” miał premierę radiową w Trójce (audycja „Offensywa”). Inne utwory Kiev Office zostały wydane na składankach, min. „We are from Poland 4” czy też „Generacja XXI Jarocin”. Utwór „Fallen in love” okupował przez kilka tygodni nr 1 listy przebojów Tczewskiego Radia Fabryka. Grupa kończy obecnie prace nad debiutanckim materiałem który ujrzy światło dzienne późną wiosną 2009 roku.

Obserwator wearefrompoland.blogspot.com napisał o Kiev Office:
”Fallen In Love” to intrygujące połączenie zimnofalowego brzmienia automatu perkusyjnego, cure’owskie zagrywki gitary przechodzące w postpunkowe riffy rodem z The Fall i całkiem współczesne, modnie roztańczone refreny. To wszystko okraszone niezłym wokalem, utrzymanym w oldskulowej stylistyce (mocny pogłos) plus kawał chwytliwej melodii. Nie sposób się uwolnić. W tym samym stylu utrzymany jest „Laurel”, chociaż tu mamy do czynienia z nieco bardziej agresywnym rytmem i nerwową grą gitary. I jeszcze jeden numer: Dance Through The End Of Night. Bardzo podziemny, esencjonalnie joydivisionowski, jednocześnie odrzucający i przyciągający niesamowicie pięknym refrenem.